Innerlijke en uiterlijke werelden ontmoeten elkaar in het werk van Hilde van Eijk.  De schilderstijl is dromerig, verfijnd en verstild, zodat je in een tweede werkelijkheid terecht komt.  Dit wordt soms versterkt door luikjes die open en dicht kunnen, zodat het schilderij op een verrassende manier verandert.  Het werk zou kunnen  worden gerekend tot het symbolisch realisme maar  is eveneens authentiek te noemen. Vaak vergezellen eigen gedichten de schilderijen. Fotoboeken Cocooning, de Zonnecyclus alsmede Vogels en Seizoenen - met of zonder gedichten - zijn via deze site te bestellen.

Door de manier van weergeven van licht, kleur en compositiestraalt het werk een mysterieuze verstilling en poëzie uit, die nergens wordt verstoord door overbodigheden en vormzwakte. Het heeft een dromerige sfeer met mooie kleuren en vormen.

Gladde oppervlakten van vele verfijnd geschilderde dunne glacislaagjes over elkaar worden soms afgewisseld met ruwe structuren. Eveneens wisselen figuratief en realistisch elkaar af voor een boeiend geheel.

Steeds is er het zoeken naar balans, maar ook het vuur van het beleven van schoonheid, vorm en kleur. De kleuren zijn natuurlijk en een beetje “bestorven”.

Er wordt gespeeld met de begrippen licht en donker, vrijheidsdrang, menselijke facades, innerlijke en uiterlijke werelden en transformaties binnen jezelf. 

Een van de universele symbolen is bijvoorbeeld de zon.

In de Egyptische mythologie speelde de zon, die door de scarabee omhoog werd gedragen, een belangrijke rol. Ook in de westerse symboliek is de zon belangrijk, als metafoor van zelfrealisatie, innerlijke kracht, blijheid en zelfvertrouwen . 

De zon is vooral de inspiratiebron bij de door Egyptische kunst geïnspireerde schilderijen in de serie " De Zonnecyclus". De portretten, die de koninklijke mummies sierden, waren ideaalbeelden. In de serie wordt de beeldvorming, die mensen ten opzichte van elkaar hebben, tot uitdrukking gebracht. Het beeld wordt  menselijk, als men niet meer aan eigen of andermans ideaal hoeft te voldoen. In de symboliek wordt op de schilderijen, waar dit ( nog ) niet het geval is, het egyptische "laatste oordeel"( voor men in het paradijs mocht toetreden) afgebeeld. Hier heeft de kunstenares echter het oordeel in psychologische zin voor ogen, n.l  het elkaar of jezelf veroordelen . Anubis, (een jakhals of wolf ), god van de mummificatie en de dood, vertegenwoordigt in de hier gebruikte symboliek angst en macht uitoefenen . Bij deze serie, evenals bij sommige andere, worden de schilderijen vergezeld van gedichten. In de begeleidende tekst bij de schilderijen worden soms gedeelten van deze gedichten vermeld.

Menselijke façades, kwetsbaarheid en onmacht  om uit het eigen wereldje te komen is het hoofdthema  bij de schilderijen- anex  gedichtenbundel  “Cocooning”. Maar ook : je bewust terugtrekken als je behoefte hebt aan rust.

De serie “Seizoenen”  is geïnspireerd op de voortdurende cyclus lente-zomer-herfst-winter, die in een mensenleven plaatsvindt, of het nu gaat om stemmingen, perioden, of het leven zelf, van geboorte tot dood. Een poort geeft toegang tot een andere fase of zienswijze. Als een rode draad loopt door het boekje het symbool van het water ( levensstroom) in de diverse verschijningsvormen. In het begin van het boekje is het water nog sneeuw. Bij het werkje "Waterstroompje" gaat het stromen, om vervolgens aan het eind van de cyclus op te drogen. Ook stenen en klimop zijn terugkerende elementen.

Hilde van Eijk is steeds aan het zoeken naar de essentie , dat wat losstaat van de tijdsgeest, het tijdloze achter de vergankelijkheid. Oeroude symboliek is fascinerend, daar ze nog steeds actueel is. Oude (egyptische ) kunst en antiek raken de mens. Dit, omdat het in de loop der tijd meer ziel heeft gekregen . Door de schilfers, die hebben losgelaten vanwege de inwerking van de elementen , wordt dit nog versterkt. In vele werken  spelen begrippen als vergankelijkheid en tijdloosheid een rol : dat wat overblijft, nadat  de elementen eeuwenlang hun werk hebben gedaan, b.v. in oude Egyptische  muurschilderingen en bij andere kunstschatten. Dit gegeven is vooral bij de series   " De Zonnecyclus" en "De Elementen"  de inspiratiebron geweest

Er wordt slechts een gedeelte van de schilderijen uit de series getoond.